1
Бо кожны першасьвятар зь людзей выбіраны, людзям жа і пастаўляецца на служэньне Богу, каб прыносіць дары і ахвяры за грахі,
2
каб мог паблажаць неабазнаным і заблуканым; бо і сам абложаны немаччу,
3
і таму ён павінен як за людзей, так і за сябе прыносіць ахвяры за грахі.
4
І ніхто сам сабою ня прымае гэтага гонару, а толькі пакліканы Богам, як і Аарон.
5
Так і Хрыстос ня Сам Сабе прысвоіў славу быць першасьвятаром, а Той, Хто сказаў Яму: "Ты Сын Мой, Я сёньня нарадзіў Цябе";
6
як і ў іншым месцы кажа: "Ты сьвятар навек па чыне Мелхісэдэка".
7
Ён, у дні плоці Сваёй, зь вялікім галашэньнем і са сьлязьмі прынёс малітвы і маленьні Таму, Хто меў моц уратаваць Яго ад сьмерці, і пачуты быў за Сваю богабаязнасьць;
8
хоць Ён і Сын, аднак празь цярпеньні навучыўся паслушэнству;
9
і, удасканаліўшыся, спрычыніўся да вечнага збавеньня ўсіх паслухмяных Яму,
10
і быў названы ад Бога Першасьятаром па чыне Мелхісэдэка.
11
Пра гэта сьлед было б нам гаварыць многа; але цяжка патлумачыць, бо вы зрабіліся няздольныя слухаць.
12
Бо, мяркуючы па часе, вам належала быць настаўнікамі; але вас зноў трэба вучыць першаасновам слова Божага, і вам патрэбнае малако, а ня цьвёрдая ежа.
13
Кожны, кормлены малаком, неабазнаны ў слове праўды, бо ён дзіця;
14
а цьвёрдая ежа ўласьцівая дасканалым, у якіх пачуцьці навыкам прывучаны адрозьніваць дабро і зло.