1
І адказваў Ёў і сказаў:
2
Чуў я шмат такога; нікчэмныя суцешнікі ўсе вы!
3
Ці будзе канец ветраным словам? і што схіліла цябе так адказваць?
4
І я мог бы гэтак сама сказаць, як вы, калі б душа вашая была на месцы маёй; узбурваўся б на вас словамі і ківаў бы на вас галавою маёю;
5
мацаваў бы вас языком маім і рухам губоў суцяшаў бы.
6
Ці кажу я, не спатольваецца скруха мая; ці перастаю, што адыходзіць ад мяне?
7
Але сёньня Ён стаміў мяне. Ты разбурыў усю сямэю маю,
8
Ты пакрыў мяне маршчынамі ў сьведчаньне супроць мяне; паўстае на мяне зморанасьць мая, у твар дакарае мяне.
9
Гнеў Ягоны турзае і варагуе супроць мяне, скрыгоча на мяне зубамі сваімі; непрыяцель мой вострыць на мяне вочы свае.
10
Разьзявілі на мяне пашчу сваю; лаючыся б'юць мяне па шчоках; усе змовіліся супроць мяне.
11
Аддаў мяне Бог беззаконьніку і ў рукі бязбожных кінуў мяне.
12
Я быў спакойны, але Ён патрэс мяне; узяў мяне за шыю і пабіў мяне і паставіў мяне конам Сабе.
13
Абступілі мяне стралкі Ягоныя; Ён расьсякае вантробы мае і ня літуе, выліў на зямлю жоўць маю,
14
прабівае ўва мне праломіну за праломінай, бяжыць на мяне, як воін.
15
Вярэту пашыў я на скуру маю і ў пыл паклаў галаву маю.
16
Твар мой пачырванеў ад плачу, і на павеках маіх цень сьмерці,
17
пры ўсім тым, што няма рабунку на руках маіх, і малітва мая чыстая.
18
Зямля! не закрый маёй крыві, і хай ня будзе месца енку майму.
19
І сёньня вось на нябёсах Сьведка мой, і Заступнік мой у вышынях!
20
Красамоўныя сябры мае! Да Бога сьлёзіцца вока маё.
21
О, калі б чалавек мог спаборнічаць з Богам, як сын чалавечы з блізкім сваім!
22
Бо гадам маім прыходзіць канец, і я адыходжу ў дарогу незваротную.