1
І адказваў Ёў і сказаў:
2
яшчэ і цяпер горкае слова маё: пакуты мае цяжэйшыя за стогны мае.
3
О, калі б я ведаў, дзе знайсьці Яго, і мог падысьці да трона Ягонага!
4
Я выклаў бы прад Ім усё маё і вусны мае напоўніў бы апраўданьнямі;
5
уведаў бы словы, якімі Ён адкажа мне, і зразумеў бы, што Ён скажа мне.
6
Няўжо Ён у поўнай магутнасьці пачаў бы спаборнічаць са мною? О, не! Няхай бы толькі даў увагі мне.
7
Тады праведнік мог бы спаборнічаць зь Ім, - і я назаўсёды атрымаў бы свабоду ад Судзьдзі майго.
8
Але вось, я іду наперад - і няма Яго, назад - і не знаходжу Яго;
9
ці робіць Ён што зь левага боку, я ня бачу; ці хаваецца з правага, не разгледжу.
10
Але Ён ведае шлях мой; няхай выпрабуе мяне, - выйду, як золата.
11
Нага мая цьвёрда трымаецца сьцежкі Ягонай; шляхі Ягоныя я захоўваў і ня ўхіляўся зь іх.
12
Ад наказаў вуснаў Ягоных не адступаўся; словы вуснаў Ягоных захоўваў болей, чым мае правілы.
13
Але Ён цьвёрды; і хто ўхіліць Яго? Ён робіць, чаго хоча душа Ягоная.
14
Так, Ён выканаў тое, што належала мне, і падобнага на гэта многа ў Яго.
15
Таму я дрыжу прад абліччам Ягоным; разважаю - і баюся Яго.
16
Бог расслабіў сэрца маё, і ‹сеўладны напалохаў мяне.
17
Чаму я ня зьнішчаны раней за гэтую цемру, і Ён не схаваў мораку ад твару майго!