1
І гаварыў далей Ёў сваё ўзьнёслае слова і сказаў:
2
жывы Бог, Які пазбавіў мяне суду, і ‹семагутны, Які засмуціў душу маю,
3
што, пакуль яшчэ дыханьне маё ўва мне і дух Божы ў ноздрах маіх,
4
ня скажуць вусны мае няпраўды, і язык мой ня вымавіць ілжы!
5
Я далёкі ад таго, каб прызнаць вас справядлівымі; пакуль не памру, не саступлю беззаганнасьці маёй.
6
Моцна трымаў я праўду маю і ня ўпушчу яе; не папракне мяне сэрца маё праз усе дні мае.
7
Вораг мой будзе, як бязбожнік, і паўсталы супроць мяне, як беззаконьнік.
8
Бо якая надзея крывадушніку, калі возьме, калі вырве Бог душу ягоную?
9
Ці пачуе Бог лямант ягоны, калі прыйдзе на яго бяда?
10
Ці будзе ён суцяшацца ‹семагутным і заклікаць Бога ў любы час?
11
Абвяшчу вам, што ў руцэ Божай; што ва ‹семагутнага, ня ўтою.
12
Вось, усе вы і самыя бачылі; і навошта вы столькі пустасловіце?
13
Вось доля чалавеку беззаконнаму ад Бога, і спадчына, якую атрымліваюць ад Усеўладнага прыгнятальнікі.
14
Калі памнажаюцца сыны ягоныя, дык пад меч; і нашчадкі яго не насыцяцца хлебам.
15
Тых, што засталіся пасьля яго, сьмерць зьвядзе ў магілу, і ўдовы іхнія ня будуць плакаць.
16
Калі ён набярэ кучы срэбра, як пылу, і нарыхтуе вопраткі, як гразі,
17
дык ён нарыхтуе, а апранацца будзе праведнік, і срэбра атрымае сабе ў долю беспахібнік.
18
Ён будуе, як моль, дом свой і, як вартаўнік, робіць сабе будан;
19
кладзецца спаць багатым і такім не ўстае; расплюшчвае вочы свае, і ён ужо ня той.
20
Як воды, спасьцігнуць яго жахі; уначы падхопіць яго бура.
21
Падыме яго ўсходні вецер і панясе, і ён порстка пабяжыць ад яго.
22
Памкнецца на яго і не пашкадуе, як бы ён ні высільваўся, каб уцячы ад рукі ягонай.
23
Пляснуць па ім рукамі і пасьвішчуць над ім зь месца ягонага!