1
Так! У срэбра ёсьць вытокавая жыліна, і ў золата месца, дзе яго плавяць.
2
Жалеза здабываецца зь зямлі; з каменьня выплаўляецца медзь.
3
Чалавек кладзе мяжу цемры і старанна шукае камень у змроку і цяні сьмяротным.
4
Выкопваюць рудню ў мясьцінах, забытых нагою, спускаюцца ўглыбіню, вісяць і зыбаюцца ўдалечыні ад людзей.
5
Зямля, на якой вырастае хлеб, усярэдзіне перакапана як бы агнём.
6
Камяні яе - месца сапфіра, і ў ёй пясчынкі золата.
7
Сьцежкі туды ня ведае драпежная птушка, і ня бачыла яе вока каршуна;
8
не тапталі яе львы, і не хадзіў па ёй шакал.
9
На граніт кладзе ён руку сваю, з коранем перакульвае горы;
10
у камянях прасякае каналы, і ўсё каштоўнае бачыць вока ягонае;
11
спыняе цячэньне патокаў і схаванае выносіць на сьвятло.
12
Але дзе мудрасьць жыве? і дзе месца розуму?
13
Ня ведае чалавек цаны яе, і яна ня жыве на зямлі жывых.
14
Бездань кажа: не ўва мне яна; і мора кажа: не ў мяне.
15
Не даецца яна за золата, і не набываецца яна за вагу срэбра.
16
Не ацэньваецца яна золатам Афірскім, ні каштоўным аніксам, ні сапфірам;
17
не раўняецца зь ёю золата і крышталь, і ня выменяеш яе на посуд з чыстага золата.
18
А пра каралы і жэмчуг і згадваць няма чаго, і набыцьцё мудрасьці вышэй за рубіны.
19
Не раўняецца зь ёю тапаз Эфіопскі; чыстым золатам не ацэньваецца яна.
20
Адкуль жа выходзіць мудрасьць? і дзе месца розуму?
21
Схавана яна ад вачэй усяго жывога і ад птушак нябесных утоена.
22
Авадон і сьмерць кажуць: вушамі нашымі чулі мы чутку пра яе.
23
Бог ведае шлях яе, і Ён ведае месца яе.
24
Бо бачыць да краёў зямлі і бачыць пад усім небам.
25
Калі Ён ветру даваў вагу і разьмяшчаў ваду па меры,
26
калі назначаў статут дажджу і шлях маланцы громаноснай,
27
тады Ён бачыў яе і паказаў яе, падрыхтаваў яе і яшчэ выпрабаваў яе
28
і сказаў чалавеку: вось страх Гасподні ёсьць сапраўдная мудрасьць, і аддаленьне ад ліха - розум.