1
І гаварыў далей Ёў слова сваё і сказаў:
2
о, калі б я быў, як у ранейшыя месяцы, як у тыя дні, калі Бог асланяў мяне,
3
калі сьвяцільня Ягоная сьвяціла над галавою маёю, і я пры сьвятле Ягоным хадзіў у цемры;
4
як быў я ў дні маладосьці маёй, калі ласка Божая была над намётам маім,
5
калі яшчэ ўсеўладны быў са мною, і дзеці мае вакол мяне,
6
калі шляхі мае абмываліся малаком і скала крынічыла мне ручаі алею!
7
Калі я выходзіў да брамы горада і на плошчы ставіў седзішча сваё,
8
хлопцы, убачыўшы мяне, хаваліся, а старыя ўставалі і стаялі;
9
князі ўстрымліваліся ад прамовы і пальцы клалі на вусны свае;
10
голас знакамітых змаўкаў, і язык у іх прыліпаў да паднябеньн.я іхняга.
11
Вуха, якое чула мяне, улешчвала мяне; вока, якое бачыла, хваліла мяне,
12
бо я ратаваў пакутніка, які енчыў, і сірату бездапаможнага.
13
Дабраславеньне таго, хто гінуў, прыходзіла на мяне, і сэрцу ўдавы прыносіў я радасьць.
14
Я апрануўся ў праўду, і суд мой апранаў мяне як мантыя і турбан.
15
Я быў вачыма сьляпому і нагамі кульгаваму;
16
бацькам быў я ўбогім і цяжбіну, якое я ня ведаў, разьбіраў уважліва.
17
Крышыў я беззаконнаму сківіцы і з зубоў ягоных вырываў крадзенае.
18
І казаў я: у гнязьдзе маім сканаю, і дзён маіх будзе многа, як пяску;
19
корань мой адкрыты вадзе, і раса начуе на вецьці маім;
20
слава мая ня старыцца, лук мой моцны ў руцэ маёй.
21
Уважалі мне і чакалі, і маўчалі пры радзе маёй.
22
Пасьля слоў маіх ужо не разважалі; мова мая капала на іх.
23
Чакалі мяне, як дажджу, і, як дажджу позьняму, разьзяўлялі вусны свае.
24
Бывала, усьміхнуся ім, - яны ня вераць; і сьвятла твару майго яны не азмрочвалі.
25
Я назначаў шляхі ім і сядзеў на чале і жыў як цар у коле вояў, як суцешнік заплаканых.