1
І ад гэтага дрыжыць сэрца маё і зрушылася зь месца свайго.
2
Слухайце, слухайце голас Яго і гром з вуснаў Ягоных.
3
Пад усім небам раскаты Ягоныя, і бляск Ягоны - да краёў.
4
За ім грыміць голас; грыміць Ён голасам велічы Сваёй і ня спыняе яго, калі голас Ягоны пачуты.
5
Даўно грыміць Бог голасам Сваім, чыніць дзеі вялікія, нам не спасьцігальныя.
6
Бо сьнегу Ён кажа: будзь на зямлі; гэтак сама дробны дождж і вялікі дождж у Ягонай уладзе.
7
Ён кладзе пячатку на руку кожнаму чалавеку, каб усе людзі ведалі дзею Яго.
8
Тады зьвер сыходзіць у сховішча і застаецца ў сваіх логавах.
9
З поўдня прыходзіць бура, а з поўначы - сьцюжа.
10
Ад павеву Божага паходзіць лёд, і паверхня вады сьціскаецца.
11
Гэтак сама вільгацьцю напаўняе Ён хмары, і воблакі сеюць сьвятло Ягонае,
12
і яны кіруюцца паводле намераў Ягоных, каб выканаць тое, што Ён загадае ім на ўлоньні населенай зямлі.
13
Ён загадвае ім ісьці альбо дзеля пакараньня, альбо ў дабраволеньне, альбо дзеля памілаваньня.
14
Слухай гэтага, Ёў; стой і разумей дзівосныя дзеі Божыя.
15
Ці ведаеш, як Бог кіруе імі і загадвае сьвятлу зьзяць з воблака Свайго?
16
Ці разумееш раўнавагу воблакаў, дзівосную дзею Найдасканалейшага ў веданьні?
17
Як награваецца твая вопратка, калі Ён супакойвае зямлю з поўдня?
18
Ці ж ты зь Ім распасьцёр нябёсы, цьвёрдыя, як літае люстра?
19
Навучы нас, што сказаць Яму? Мы ў гэтай цемры нічога ня можам ведаць.
20
Ці будзе абвешчана Яму, што я кажу? Ці сказаў хто, што сказанае даносіцца Яму?
21
Цяпер ня бачна яркага сьвятла ў воблаках, але праляціць вецер і расчысьціць іх.
22
Сьветлае надворэе прыходзіць з поўначы, і вакол Бога страшэнная прыгажосьць.
23
Усеўладца! мы не дасягаем Яго. Ён вялікі сілаю і поўніцаю правасудзьдзя. Ён ні на кога не гняце.
24
Таму хай багавеюць прад Ім людзі, і хай дрыжаць прад Ім усе мудрыя сэрцам!