1
Я чалавек, які зьведаў гора ад жазла Твайго гневу:
2
Ён павёў мяне і ўвёў у цемру, а не ў сьвятло.
3
Толькі супроць мяне Ён зьвяртае руку Сваю кожнага дня;
4
выснажыў плоць маю і скуру маю, паламаў мае косьці;
5
абгарадзіў мяне і абклаў горыччу і цяготаю;
6
пасадзіў мяне ў цёмнае месца, як даўно памерлых;
7
акружыў мяне мурам, каб я ня выйшаў, уцяжыў аковы мае,
8
і хоць я клічу і енчу, нячулы Ён да малітвы маёй;
9
крушнямі загарадзіў мне дарогі, скрывіў сьцежкі мае.
10
Ён мне стаўся як бы мядзьведзь у засадзе, як бы леў у патайным месцы;
11
скрывіў дарогі мае і разарваў мяне, у нівеч абярнуў мяне;
12
напяў лук Свой і паставіў мяне як бы цэлем пад стрэлы;
13
паслаў у ныркі мае стрэлы з калчана Свайго.
14
Я зрабіўся пасьмешышчам усяму народу майму, штодзённаю скрушлівай песняй яго.
15
Ён насыціў мяне горыччу, напаіў мяне палыном;
16
скрышыў камянямі зубы мае, пасыпаў мяне попелам.
17
І адышоў спакой ад душы маёй; я забыўся пра шчасныя дні,
18
і сказаў я: загінула сіла мая і надзея мая на Госпада.
19
Падумай пра цярпеньні мае, пра гароту маю, пра жоўць і палын.
20
Цвёрда памятае гэта душа мая і ападае ўва мне.
21
Вось, што я адказваю сэрцу майму і таму спадзяюся:
22
зь міласьці Госпада мы ня зьніклі, бо ня вычарпаўся Яго мілажаль:
23
ён абнаўляецца кожнае раніцы; вялікая вернасьць Твая!
24
Гасподзь частка мая, кажа душа мая, спадзявацьмуся ж на Яго.
25
Добры Гасподзь з тымі, што на Яго спадзяюцца, з душою, якая шукае Яго.
26
Добра таму, хто цярпліва чакае ратунку ад Госпада.
27
Добра чалавеку, калі ён нясе ярмо ў маладосьці сваёй;
28
сядзіць адасоблена і маўчыць, бо Ён ярмо наклаў на яго;
29
кладзе вусны свае ў пыл, думаючы: "магчыма, яшчэ ёсьць надзея";
30
падстаўляе шчаку сваю таму, хто яго б'е, здавальняецца ганьбаваньнем,
31
бо не навек пакідае Гасподзь.
32
Але паслаў гора, і ўмілажаліцца зь вялікай даброці Сваёй.
33
Бо Ён не па волі сэрца Свайго карае і засмучае сыноў чалавечых.
34
Але калі топчуць нагамі сваімі ўсіх вязьняў зямлі,
35
калі несправядліва судзяць чалавека перад абліччам Усявышняга,
36
калі чалавека ўціскаюць у дзеях ягоных: хіба ня бачыць Гасподзь?
37
Хто гэта кажа: "І тое бывае, чаму Гасподзь не загадаў быць"?
38
Ці не ад вуснаў Усявышняга адбываецца бедства і посьпех?
39
Навошта наракае чалавек жывы? кожны хай наракае на грахі свае.
40
Выпрабуем і дасьледуем шляхі свае, і зьвернемся да Госпада.
41
Узьнясём сэрца наша і рукі да Бога, сутнага на нябёсах:
42
мы адпалі і ўпарціліся; Ты ня зьлітаваўся:
43
Ты пакрыў Сябе гневам і перасьледаваў нас, забіваў, не шкадуючы;
44
Ты засланіў сябе хмарай, каб не даходзіла наша малітва;
45
сьмецьцем і мярзотаю Ты зрабіў нас сярод народаў.
46
Разьзявілі на нас пашчу сваю ўсе ворагі нашы.
48
Патокі водаў вылівае вока маё па пагібелі дачкі народа майго.
49
Вока маё выліваецца і не перасыхае, бо палёгкі няма,
50
пакуль ня ўгледзіць і ня ўбачыць Гасподзь зь нябёсаў.
51
Вока маё засмучае душу маю дзеля ўсіх дочак майго горада.
52
Па ўсякаму сіліліся вылавіць мяне, як птушку, ворагі мае, бязь ніякай прычыны;
53
укінулі жыцьцё маё ў яму і закідалі мяне камянямі.
54
Воды падняліся да галавы маёй; я сказаў: "загінуў я".
55
Я заклікаў імя Тваё, Госпадзе, зь ямы глыбокай.
56
Ты чуў голас мой; не затулі Тваё вуха ад уздыханьня майго, ад енку майго!
57
Ты набліжаўся, калі я клікаў Цябе, і казаў: ня бойся!
58
Ты абараняў, Госпадзе, дзеі душы маёй; акупляў жыцьцё маё.
59
Ты бачыш, Госпадзе, крыўду маю; рассудзі справу маю.
60
Ты бачыш усю помсьлівасьць іхнюю, усе намыслы іхнія супраць мяне;
61
Ты чуеш, Госпадзе, лаянку іхнюю, усе намыслы іхнія супраць мяне,
62
словы тых, што паўстаюць на мяне, і іхнія хітраваньні супроць мяне дзень у дзень.
63
Паглядзі, ці сядзяць яны, а ці ўстаюць, я для іх - песьня.
64
Аддай ім, Госпадзе, паводле дзеяў рук іхніх;
65
пашлі ім памрочышча сэрца і пракляцьце Тваё на іх;
66
перасьледуй іх, Госпадзе, гневам тваім, і вынішчы іх з паднябеснай.