1
Сыне мой! слухай мудрасьці маёй і нахілі вуха тваё да навукі маёй,
2
каб датрымацца добрае рады і каб вусны твае хвалілі спазнанае.
3
Бо мёд цячэ з вуснаў чужое жонкі, і мякчэйшая за алей гаворка ў яе;
4
але весьнік яе горкі, нібы палын, востры, як меч двусечны,
5
ногі яе сыходзяць да сьмерці, ступакі яе дастаюць да апраметнай.
6
Каб ты не спасьцігнуў сьцежкі жыцьця яе, дарогі яе нясталыя, і ты ня зьведаеш іх.
7
Дык вось, дзеці, паслухайце мяне і не адступайцеся ад словаў вуснаў маіх.
8
Далей ад яе ідзі па дарозе тваёй і не падыходзь пад дзьверы дома яе,
9
каб здароўя твайго не аддаў іншым і гадоў тваіх бязьлітасьніку;
10
каб не насычаліся сілаю тваёю чужынцы і праца твая ня ішла ў чужы дом.
11
І ты ўрэшце будзеш стагнаць, калі плоць твая і цела зьнямогуцца,
12
і скажаш: "навошта я ненавідзеў навуку, і сэрца маё асьцярогамі пагарджала,
13
і я ня слухаў голасу настаўнікаў маіх, не нахіляў вуха майго да настаўнікаў?
14
Ледзь ня ўпаў я ў вялікае ліха сярод сходу і грамады!"
15
Пі ваду з тваёй крыніцы, тую, якая цячэ з тваёй студні.
16
Хай не разьліваюцца крыніцы твае па вуліцы, патокі водаў - па плошчах;
17
хай яны будуць належаць табе самому, а ня чужым з табою.
18
Крыніца твая хай дабраславёная будзе; і радуйся з жанчынай тваёй маладосьці,
19
любаснаю касуляю і прыгожаю сарнаю; грудзі яе хай упояць цябе ў кожны час; каханьнем яе цешся заўсёды.
20
І навошта табе, сыне мой, захапляцца распусьніцаю і абдымаць грудзі чужое?
21
Бо перад вачыма Госпада ўсе шляхі чалавека, і Ён прастуе ўсе сьцежкі яго.
22
Беззаконнага ловяць уласныя беззаконьні яго, і путамі грэху свайго ён павязаны.
23
Ён памірацьме без настаўленьня і ў вялікай сваёй неразумнасьці наблукаецца.