1
Сыне мой! памятай словы мае і запаведзі мае захавай у сабе.
2
Захоўвай запаведзі мае, і жыві, і навуку маю, як зрэнкі вачэй тваіх.
3
Навяжы іх на пальцы твае, напішы іх на скрыжалі сэрца твайго.
4
Скажы мудрасьці: "ты сястра мая!" і розум назаві родным тваім,
5
каб яны ахоўвалі цябе ад жонкі другога, ад чужой, што гладка гаворыць словы свае.
6
Вось, аднойчы глядзеў я ў акно майго дома, праз рашотку маю,
7
і ўбачыў сярод нявопытных, угледзеў сярод маладых людзей неразумнага юнака,
8
які пераходзіў плошчу паблізу вугла яе і ішоў па дарозе да дома яе,
9
у сутоньні, а позьняй гадзіне, у начной цемры і ў змроку.
10
І вось - насустрач яму жанчына ў строях распусьніцы, з хітрым сэрцам,
11
узбуджаная і неапанаваная; ногі яе ня ступаюць у доме яе;
12
то на вуліцы, то на плошчах і на кожным вугле яна ладзіць ловы.
13
Яна схапіла яго, цалавала яго і бяз сораму ў твары сказала яму:
14
"Мірная ахвяра ў мяне: сёньня я выканала абяцаньні мае;
15
таму і выйшла насустрач табе, каб знайсьці цябе, і - знайшла цябе.
16
Кілімамі ўслала я пасьцель маю, палатном каляровым Егіпецкім;
17
спальню маю ўпахошчыла сьмірнаю, альясам і карынкаю.
18
Зайдзі, будзем упівацца пяшчотамі да раніцы, каханьнем нацешымся;
19
бо мужа дома няма; ён выправіўся ў далёкую дарогу;
20
кашалёк срэбра ўзяў з сабою; дамоў вернецца да дня поўні месяца".
21
Мноствам ласкавых слоў яна яго звабіла, мяккасьцю вуснаў сваіх авалодала ім.
22
Ён адразу пайшоў за ёю, як вол ідзе ў разьніцу, як алень на стралу,
23
пакуль страла не праніжа вантробы ягонай; як птушка кідаецца ў сіло, і ня ведае, што яно - пагібель яе.
24
Дык вось, дзеці, паслухайце мяне і зразумейце словы вуснаў маіх.
25
Хай ня збочвае сэрца тваё на шляхі яе, ня блукай сьцежкамі яе;
26
бо многіх яна параніла, і шмат дужых забіла яна:
27
дом яе - дарога ў апраметную, якая вядзе ў сярэдзіну жытлішча сьмерці.