1
Вучэньне Асафава. Навошта, Божа, назаўсёды Ты нас адкінуў? распаліўся Твой гнеў на авечак пашаў Тваіх?
2
Успомні пра збор Твой, які Ты прыдбаў здавён, пра племя спадчыны Тваёй, якое Ты адкупіў, - пра гэту гару Сіён, на якой Ты пасяліўся.
3
Падымі Твае ногі да вечных руінаў: усё вораг разбурыў у сьвятыні.
4
Рыкаюць ворагі Твае сярод сходаў Тваіх, паставілі знакі свае замест нашых азнакаў;
5
выдавалі сябе падобнымі на таго, хто падымаў сякеру на перавітае вецьце дрэва;
6
і сёньня ўсе рэзьбы ў ім адным разам разьбілі яны сякерамі і бярдышамі;
7
сьвятыню Тваю на вагонь аддалі, сялібу Твайго імя дашчэнту заплямілі;
8
сказалі ў сэрцы сваім: "зруйнуем іх зусім!" - і спалілі ўсе мясьціны Божых сходаў на зямлі.
9
Азнакаў нашых мы ня бачым, няма больш прарока, і няма з намі таго, хто ведаў бы, дакуль гэта будзе.
10
Дакуль, Божа, вораг зьдзек чыніць будзе? ці вечна будзе агуднік імя Тваё ганіць?
11
Навошта ўхіляеш руку Тваю і правіцу Тваю? Зь сярэдзіны ўлоньня Твайго іх панішчы.
12
Божа, Цару мой адвеку, Ты чыніш ратаваньне пасярод зямлі!
13
Ты разьдзяліў сілаю Тваёю мора, Ты патрушчыў галовы зьмеям на водах;
14
Ты струшчыў галаву левіяфану, аддаў яго на ежу народу ў пустыні.
15
Ты выкрасаў паток і крыніцу, Ты высушыў рэкі вялікія.
16
Твой дзень і Твая ноч; падрыхтаваў Ты сьвяцілы і сонца;
17
Ты правёў усе межы зямлі, лета і зіму Ты ўтварыў.
18
Прыгадай жа: вораг Госпада зьневажае, і неразумныя людзі ганяць імя Тваё.
19
Не аддай зьвярам душы Тваёй галубіцы; сходаў убогіх Тваіх не забудзь назаўсёды.
20
Дагледзь запавет Твой, бо цямноты зямлі поўныя жытлішчамі гвалту.
21
Хай ня вернецца прыгнечаны ў сораме; гаротны і ўбогі хай славяць імя Тваё.
22
Паўстань, Божа, абарані дзеі Твае, успомні штодзённае зьневажаньне Цябе неразумнымі;
23
не забудзь крыкаў ворагаў Тваіх; шум паўсталых супроць Цябе ўвесь час падымаецца.