1
Вучэньне Асафава. Слухай, народзе мой, закону майго, прыхілеце вуха вашае да словаў з вуснаў маіх.
2
Разамкну мае вусны ў прытчы і вымаўлю старадаўнія прыпавесьці.
3
Што чулі мы і даведаліся і бацькі нашы нам пераказалі,
4
не схаваем ад дзяцей іхніх, і абвесьцім роду будучаму славу Госпада, і сілу Ягоную, і цуды Ягоныя, што Ён утварыў.
5
Ён устанавіў засьведчаньне ў Якаве і паклаў закон у Ізраілі, які наказаў бацькам нашым абвяшчаць дзецям іхнім,
6
каб ведаў будучы род, дзеці, якія народзяцца, і каб яны ў свой час абвяшчалі дзецям сваім,
7
класьці на Бога надзею сваю, і не забываць дзеяў Божых, і захоўваць наказы Ягоныя,
8
і ня быць падобным да бацькоў іхніх, роду ўпарцістага і мяцежнага, сэрцам неўладкаванага і нявернага Богу духам сваім.
9
Сыны Яфрэмавыя, узброеныя, лучнікі, павярнулі назад у дзень бітвы:
10
яны не захавалі запавету Божага і адмовіліся хадзіць у законе Ягоным:
11
забылі дзеі Ягоныя і цуды, якія Ён нам паказаў.
12
Ён перад вачыма бацькоў іхніх тварыў цуды ў зямлі Егіпецкай, на полі Цаан.
13
Падзяліў мора і правёў іх празь яго, і паставіў воды сьцяною;
14
і ўдзень вёў іх вобмацкам, а ўначы сьвятлом вагню;
15
расьсек камень у пустыні, і напаіў іх, як зь вялікае бездані;
16
са скалы вывеў патокі, і пацяклі воды, як рэкі.
17
Але яны ўсё грашылі прад Ім і раздражнялі Ўсявышнага ў пустыні:
18
спакушалі Бога ў сэрцы сваім, патрабавалі ежы па душы сваёй,
19
і казалі супраць Бога, і сказалі: "ці можа Бог згатаваць трапезу ў пустыні?"
20
Вось, Ён ударыў па камені, і пацяклі воды, і паліліся ручаіны. "Ці можа Ён даць і хлеб, ці можа гатаваць мяса народу Свайму?"
21
Гасподзь пачуў, і ўспалымніўся гневам, і вагонь загарэўся на Якава, і гнеў падняўся супроць Ізраіля,
22
за тое, што ня верылі ў Бога і не спадзяваліся на ратваньне Ягонае.
23
Ён загадаў аблокам угары, і адчыніў дзьверы неба,
24
і пусьціў, быццам дождж, на іх манну ў ежу, і хлеб нябесны ім даў.
25
Хлеб анёльскі еў чалавек, паслаў Ён ім ежы ўдосыць.
26
Ён падняў на небе вецер усходні, і навёў паўднёвы сілаю Сваёю
27
і, як пыл, паслаў на іх мяса дажджом, і, як пясок марскі, птушак крылатых;
28
і кінуў іх сярод табара іхняга, каля жытлішчаў іхніх,
29
і яны елі і наеліся; і даў ім, чаго яны зажадалі.
30
Але яшчэ не прайшло хаценьне іхняе, яшчэ ежа была ў вуснах у іх,
31
гнеў Божы прыйшоў на іх, забіў тлустых іхніх, і юнакоў Ізраілевых паваліў.
32
Пры ўсім гэтым яны ўсё ж грашылі далей, і ня верылі ў цуды Ягоныя.
33
І загубіў дні іхнія ў марнасьці і гады іхнія ў страху.
34
Калі Ён забіваў іх, яны шукалі Яго, і вярталіся, і з раніцы шукалі Бога,
35
і прыгадвалі, што Бог - іхняе прыстанішча і Бог Усявышні - Збаўца іхні,
36
і вуснамі сваімі лісьлівілі Яму, і языком сваім хлусілі прад Ім;
37
а сэрца іхняе нямоцна стаяла прад Ім, і ня былі яны верныя запавету Ягонаму.
38
Але Ён, Міласэрны, дараваў грэх і ня зьнішчаў іх; шматкроць адводзіў гнеў Свой і ня ятрыў лютасьці Сваёй.
39
Ён памятаў, што яны - цялесныя, дыханьне, якое выходзіць і ня вяртаецца.
40
Колькі разоў яны раздражнялі Яго ў пустыні і гневалі Яго ў краі неабжытым!
41
І зноў спакушалі Бога, і зьневажалі Сьвятога Ізраілевага,
42
не памяталі рукі Ягонай, дня, калі выбавіў іх ад прыгнёту,
43
калі аказаў у Егіпце азнакі Свае і цуды Свае на полі Цаан.
44
і ператварыў рэкі іхнія і патокі іхнія ў кроў, каб яны піць не маглі;
45
паслаў на іх заедзь, каб джаліла іх, і жаб, каб губілі іх;
46
парасьліну зямную іхнюю аддаў вусеням і працу іхнюю - саранчы;
47
вінаград іхні пабіў градам і шаўкоўніцы іхнія аддаў сьцюжы;
48
быдла іхняе аддаў граду і статкі іхнія - маланкам;
49
паслаў на іх полымя гневу Свайго, і абурэньне, і лютасьць і беды, пасольства ліхіх анёлаў;
50
Ён дарогу выпрастаў гневу Свайму, не ахоўваў іхніх душаў ад сьмерці, і быдла іхняе аддаў пошасьці;
51
пабіў кожнага першынца ў Егіпце, пачаткі сілаў у намётах Хамавых;
52
і павёў народ Свой, як авечак, пустыняю;
53
вёў іх бясьпечна, і яны не баяліся, а ворагаў іхніх пакрыла мора;
54
і прывёў іх у зямлю сьвятую Сваю, на гару гэтую, якую правіца Ягоная набыла.
55
Прагнаў ад аблічча іхняга народы, і зямлю іхнюю разьдзяліў у спадчыну ім, і плямёны Ізраілевыя пасяліў у намётах іхніх.
56
Але яны яшчэ спакушалі і засмучалі Бога Ўсявышняга, і пастановаў Ягоных ня трымаліся;
57
адступалі і здраджвалі, як бацькі іхнія; вярталіся назад, як падманлівы лук;
58
засмучалі Яго курганамі сваімі, ды ідаламі сваімі абуджалі зайздрасьць Ягоную.
59
Пачуў Бог, і ўспалымніўся гневам, і моцна абурыўся супроць Ізраіля;
60
пакінуў селішча ў Сіломе, скінію, у якой жыў Ён сярод людзей;
61
і аддаў у няволю Ён моцнасьць Сваю і славу Сваю ў рукі ворага;
62
і аддаў Ён мечу народ Свой, і прагневаўся на спадчыну Сваю.
63
Хлопцаў ягоных пажыраў вагонь, і дзяўчатам ягоным не сьпявалі шлюбных песьняў;
64
сьвятары ягоныя падалі ад меча, і ўдовы ягоныя ня плакалі.
65
Але быццам ад сну, абудзіўся Гасподзь, быццам волат, віном пераможаны,
66
і ўдарыў ворагам ягоным у тыл, і пасароміў іх навекі,
67
і адкінуў палатку Язэпаву, і роду Яфрэмавага не абраў.
68
а выбраў калена Юдава, гару Сіён, якую палюбіў,
69
і зладзіў, як неба, сьвятыню Сваю, і, як зямлю, угрунтаваў яе навечна,
70
і выбраў Давіда, раба Свайго, і ўзяў яго ад кашараў,
71
і ад даяроў прывёў яго пасьвіць народ свой, Якаваў, і спадчыну Сваю - Ізраіля.
72
І ён пасьвіў іх у чысьціні сэрца свайго, і рукамі мудрымі вадзіў іх.