1
Вучэньне Этана Эзрахіта.
2
Пра ласкі Твае, Госпадзе, буду сьпяваць вечна, з роду ў род абвяшчаць праўду Тваю вуснамі маімі,
3
бо кажу: будзе навек пакладзена ласка, на нябёсах уцьвердзіў Ты праўду Тваю, калі сказаў:
4
"Я склаў запавет з выбранцам Маім, прысягаўся Давіду, рабу Майму:
5
навечна ўгрунтую семя тваё, і твой род уладжу навечна".
6
І праславяць нябёсы дзівосныя дзеі Твае, Госпадзе, і праўду Тваю ў саборы сьвятых,
7
бо хто на нябёсах дараўнаецца з Богам? хто паміж сынамі Божымі спадобніцца Госпаду?
8
Грозны Бог у вялікім гурце сьвятых, грозны Ён усім, хто Яго атачае.
9
Госпадзе, Божа сіл! хто моцны, як Ты, Госпадзе? І праўда Твая навокал Цябе.
10
Ты валадарыш над лютасьцю мора; калі ўздымаюцца хвалі яго, Ты іх таймуеш.
11
Ты скінуў Раава, як пабітага; моцнаю мышцай Тваёю расьсеяў ворагаў Тваіх.
12
Твае - нябёсы і Твая - зямля; сусьвет, і што напаўняе яго, Ты заснаваў.
13
Поўнач і поўдзень Ты стварыў; Фавор і Ярмон зь імя Твайго радуюцца.
14
Моцная мышца Твая, дужая рука, высокая правіца Твая!
15
Правасудзьдзе й істасьць - аснова трона Твайго; любасьць і праўда прад абліччам Тваім ходзяць.
16
Дабрашчасны народ, які ведае трубны кліч! Яны ходзяць у сьвятле аблічча Твайго, Госпадзе;
17
а зь імя Твайго радуюцца кожны дзень, і праўдаю Тваёю хваляцца,
18
бо Ты акраса сілы іхняе, і добраю воляй Тваёю ўзвышаецца рог наш.
19
Ад Госпада - шчыт наш, і ад Сьвятога Ізраілевага цар наш.
20
Калісьці казаў Ты ва ўяве сьвятому Твайму і сказаў: "Я дапамог мужнаму, узьнёс абранца з народу.
21
Я здабыў Давіда, раба Майго, сьвятым алеем Маім памазаў яго.
22
Рука Мая будзе зь ім, і мышца Мая ўмацуе яго.
23
Вораг не пераможа яго, і сын беззаконьня ня ўцісьне яго.
24
Скрышу перад ім ворагаў ягоных, і паб'ю ненавісьнікаў ягоных,
25
і праўда Мая і ласка Мая зь ім, і Маім імем узвысіцца рог ягоны,
26
і пакладу на мора руку ягоную, і на рэкі - правіцу ягоную
27
Ён будзе клікаць мяне: Ты Бацька мой, Бог мой і цьвярдыня ратунку майго..
28
І Я зраблю яго першынцам, вышэйшым за цароў зямных,
29
навек захаваю яму ласку Маю, і запавет Мой зь ім будзе правільны.
30
І прадоўжу навечна семя ягонае, і ягоны трон - як дні неба.
31
Калі сыны ягоныя пакінуць закон Мой, і ня будуць хадзіць паводле наказаў Маіх;
32
калі парушаць пастановы Мае, і загадаў Маіх не захаваюць:
33
наведаю жазлом беззаконьне іхняе, і ўдарамі - няпраўду іхнюю;
34
а ласкі Маёй не пазбаўлю яго, і не зьмяню ісьціны Маёй.
35
Не парушу запавету Майго, і не памяняю таго, што выйшла з вуснаў Маіх,
36
Аднойчы прысягнуў сьвятасьцю Маёю: а ці зманю Давіду?
37
Семя ягонае будзе вечна, і трон ягоны, як сонца, прада Мною;
38
вечна будзе цьвёрды, як месяц, і сьведка праўдзівы на нябёсах".
39
Але Ты адкінуў і пагардзіў, угневаўся на памазанца Твайго;
40
занядбаў запавет з рабом Тваім, кінуў на зямлю вянок ягоны;
41
разбурыў усе агароджы ягоныя, абярнуў у руіны крэпасьці ягоныя.
42
Рабуюць яго ўсе, хто праходзіць дарогаю; пасьмешышчам стаўся ён суседзям сваім.
43
Ты ўзвысіў правіцу супраціўцаў ягоных, парадаваў усіх ворагаў ягоных.
44
Ты павярнуў назад лязо меча ягонага, і не ўмацаваў яго ў бітве;
45
адабраў у яго бляск, і трон ягоны скінуў долу;
46
скараціў дні маладосьці ягонай, і пакрыў яго сорамам".
47
Дакуль, Госпадзе, будзеш хавацца няспынна, будзе палаць лютасьць Твая, як вагонь?
48
Прыгадай, які век мой: на якую марноту стварыў Ты ўсіх сыноў чалавечых?
49
Хто зь людзей жыў - і ня бачыў сьмерці, выбавіў душу сваю ад рукі апраметнай?
50
Дзе ранейшыя міласьці Твае, Госпадзе? Ты прысягаў Давіду ісьцінай Тваёю.
51
Прыгадай, Госпадзе, паганьбеньне рабоў Тваіх, якое нашу я ў нетрах маіх ад усіх моцных народаў,
52
як бэсьцяць ворагі Твае, Госпадзе, як няславяць сьляды памазанца Твайго.
53
Дабраславёны Гасподзь навечна! Амін, амін!